تماس با دکترا تست: ۰۲۱۶۶۹۸۹۲۴۸ تاریخ امروزشنبه , ۳ اسفند ۱۳۹۸
معرفی مشخصات اعضاء هیات علمی دانشگاه ها

معرفی مشخصات اعضاء هیات علمی دانشگاه ها

اعضاء هیات علمی و استاد دانشگاه

یکی از مسائلی که برای بسیاری از دانشجویان دوره دکتری جذاب است و تعداد بسیاری به آن علاقه دارند داشتن اطلاعاتی در مورد مرتبه علمی و استخدامی مدرسین دانشگاه و اعضای هیأت علمی است. نکته اولی که نیاز است به آن اشاره شود این است که اساتیدی که در دانشگاه ها به تدریس مشغول هستند از لحاظ استخدامی به دو گروه تقسیم می شوند که عبارتند از : 

مدعو : 

این گروه با امضاء قرارداد حق التدریس در دانشگاه مذکور به تدریس مشغول می شوند البته احتمال این نیز وجود دارد که همین اساتید در دانشگاه های دیگر به عنوان هیات علمی مشغول به خدمت باشد اما به طور معمول تعداد کمی از اساتید مدعو در دانشگاه های دیگر عضو هیئت علمی هستند و فعالیت آنها به حق التدریس و تدریس در دانشگاه ها محدود می شود.

عضو هیأت علمی:

این عنوان در دانشگاه ها به افرادی تعلق میگیرد که به موجب قرارداد پیمانی، رسمی آزمایشی یا رسمی قطعی در یک دانشگاه خاص استخدام می شوند و فعالیت های پژوهشی و آموزشی را انجام می دهند. با توجه به وظایفی که به عهده هر کدام از اعضاء هیات علمی گذاشته می شود به دو دسته هیات علمی آموزشی و هیات علمی پژوهشی تقسیم می شوند که اکثریت اعضاء هیات عضو هیات علمی آموزشی هستند و تعداد کمی عضو هیات پژوهشی هستند که عمده فعالیت آنها انجام فعالیتهای پژوهشی است.

اعضاء هیات علمی از لحاظ مرتبه به چهار دسته به ترتیب زیر تقسیم می شوند:

  •  مربی (Instructor)
  • استادیار(Assistant Professor) 
  • دانشیار(Associate Professor)
  • استاد (Professor)
مربی:

افرادی که با مدرک کارشناسی ارشد وارد هیات علمی می شوند و هنوز مدرک دکتری ندارند با عنوان مربی در هیات علمی شناخته می شوند که البته به ندرت شاهد استخدام مربی در دانشگاه ها هستیم. مربی ها برای اینکه بتوانند از موقعیت خود ارتقا پیدا کنند می بایست حتما مدرک دکتری خود را اخذ کنند در این قضیه نیز استثنا وجود دارد مربیان با داشتن امتیازات پژوهشی لازم و دفاع از یک رساله به مرتبه بالاتر ارتقاء می یابند بدون این که به مرحله اخذ مدرک دکتری برسند. آن دسته از مربیانی که در طول اشتغال خود در هیات علمی مدرک دکتری اخذ می کنند، با چاپ یک یا دو مقاله علمی پژوهشی به مرتبه استادیاری ارتقاء پیدا می کنند.

استادیار:

افرادی که با مدرک دکتری وارد هیات علمی میشوند با عنوان استادیار شروع به فعالیت می کنند. لازمه رسیدن به عنوان دانشیاری هیات علمی برای استادیار، گذشت حداقل ۴ سال کسب امتیازات لازم آموزشی و پژوهشی و اخیرا فرهنگی طبق آیین نامه ارتقای اعضای هیأت علمی به تشخیص هیأت ممیزه دانشگاه مربوط است. دانشگاه هایی که هیات علمی آنها فاقد هیات ممیزی می باشد باید تقاضای خود را به هیأت ممیزه مرکزی در وزارت علوم ارسال کنند. لازم به ذکر است هیچ استادیاری توان آن را ندارد تا قبل از درجه دانشیاری، مستقیما به رتبه استادی برسد.

دانشیار:

ارتقاء از درجه دانشیاری به درجه استادی نیاز به حداقل ۴ سال زمان دارد که اکثر موارد بیشتر از ۵ سال نیز به طول می انجامد. در این مدت باید تلاش در کسب حداقل امتیازات لازم آموزشی و پژوهشی و فرهنگی را به تشخیص هیأت ممیزه دانشگاه مزبور طبق آیین نامه ارتقای اعضای هیأت علمی کند. هیات ممیزه ها معمولا در اعطای درجه استادی دقت بیشتری انجام می دهند تا در شایستگی افراد برای درجه استادی اطمینان کامل پیدا کنند.

تعداد واحد های تدریس در هر درجه هیات علمی

هر یک از اعضاء هیات علمی وظیفه دارند هر هفته تعدادی واحد درسی را تدریس کنند که بر حسب رتبه ای که دارند تعداد آنها متفاوت است. طبق آخرین دستورالعمل، تعداد واحدهای موظفی اعضای هیأت علمی آموزشی در دانشگاه محل خدمت به شرح زیر است: 

  • استاد: ۸ واحد؛
  • دانشیار: ۹ واحد؛ 
  • استادیار: ۱۰ واحد؛ 
  • مربی ۱۲ واحد.

برای کسب یک پایه ترفیع، اعضا هیات علمی هر ساله باید به انجام فعالیت های آموزشی و پژوهشی بپردازند. به عنوان مثال عنوان «دانشیار پایه ۱۵ دانشگاه تهران» به یک عضو هیئت علمی تعلق گرفته که به معنای آن است که این فرد دانشیار هیات علمی دانشگاه تهران است که توانایی آن را داشته که ۱۵ پایه ترفیع پیدا کند. معمولا بین تعداد پایه های کسب شده یک عضو هیأت علمی و سال های استخدام او رابطه وجود دارد. مگر اینکه فرد توسط موفقیت هایی که داشته به کسب پایه تشویقی و یا چند پایه ایثارگری شده باشد.

از آنجایی که سمت استاد دانشگاهی در جامعه یک عنوان بسیار عالی محسوب میشود بسیاری از افراد در سخنرانی ها خود را استاد دانشگاه معرفی می کنند بدون اینکه سمت خود را در هیات علمی بیان کنند و نام دانشگاهی که در آن به تدریس مشغول هستند را اعلام نمی کند. برخی نیز خود را تحت عنوان پروفسور معرفی میکنند و یا در رسانه به این عنوان معرفی می شوند که در کل منظورشان از این عنوان به صورت واضح مشخص نیست. اگر منظور این است که فرد مزبور در خارج از کشور عضو هیأت علمی دانشگاهی است و رتبه آن professor است، این همان است که معادل آن در فارسی «استاد» یا «استاد تمام» است. البته این عنوان در برخی از کشورها بعضا به اساتید دانشگاه که دارای کرسی هستند، اطلاق می­شود. در هر حال برای ما معلوم نشد که چه کسی پروفسور هست و چه کسی نیست و فرد برای کسب این درجه چه مراحلی را باید طی کند. 

یه طور کلی رسانه ها این عنوان ها را به هر کسی که بخواهند می دهند و از هر کسی بخواهند دریغ میکنند. لازم به ذکر است که در دانشگاه تهران کسب عنوان استاد ممتاز فقط برای یک استاد تمام وجود دارد که نیاز به ده سال سابقه استادی و کسب امتیازات آموزشی و پژوهشی بسیاری دارد.

دانشجویانی که علاقه مند هستند تا عضو هیات علمی دانشگاه ها شوند باید برای ادامه تحصیل در مقطع دکتری تلاش بسیار زیادی کنند. لازمه کسب رتبه قبولی در آزمون دکتری مطالعه لیست بهترین و معتبرترین منایع کنکور دکتری است. همانطور که میدانید قبولی در آزمون دکتری برای ورود به دانشگاه کافی نیست و پس از آن باید خود را برای جلسه مصاحبه دکتری نیز آماده کنید که اگر در زمان جلسه کار تبدیل پایان نامه به کتاب خود را انجام داده و اقدام به چاپ کتاب نیز کرده باشید یک گام از رقبای خود پیش هستید.

پیش از تهیه منابع آزمون دکتری تمامی رشته های گروه های آزمایشی می توانید از طریق شماره تماس ۰۲۱۶۶۹۸۹۲۴۸ از سراسر کشور از ساعت ۹ صبح الی ۷ عصر با مشاوران دکترا تست در تماس باشید.

 

اشتراک‌گذاری

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *